Het overgrote deel van het korps zit in de bus te wachten tot we vertrekken. Dat zal niet lang meer duren. Het vertrek stond namelijk gepland om (al driekwartier later dan eerst de bedoeling was) 4.45 uur. Maar er bleek dat er wat mensen wat later zouden komen dus al gauw stonden er alweer mensen buiten die besloten om nog maar een peukje op te steken of om maar weer een balletje te trappen. Dit duurde gelukkig “maar” 35 minuten. En zo gingen we om 5.20 en route naar la France.

 

Ruim op tijd waren wij gearriveerd in het (dit weekend) altijd zonnige Beauvais. Al gauw werden de kamers ingedeeld bij het hotel en kon iedereen zich nog even lekker ontspannen voor het optreden. Een uur na het arriveren werd van ons verwacht klaar te staan in uniform.

Iedereen was mooi op tijd en dus konden we meteen op tijd in de pendelbus stappen. Of…

Helaas, de pendelbus is “niet groot genoeg”. Of, ik moet zeggen, de chauffeur wil niet dat er mensen in het gang pad gaan staan. En zo moesten 7 mensen, waaronder de tambour-maitre en ondergetekende, wachten tot de pendelbus weer terug kwam. En zo sta je te wachten in de brandende zon en tikt de tijd langzaam weg. Zo stonden we dus nog gezellig bij het hotel terwijl de starttijd van ons eerste optreden ook verstreek. Gelukkig kwam daar de pendelbus alweer aan en werden we alweer snel met de rest van het korps verenigd.

 

Daar sta je dan… Met zijn allen in uniform. Dan blijkt opeens het eerste optreden niet door te gaan en heb je ook nog een uur vrije tijd in de stad. Zelf ben ik van te voren alvast het plein gaan bekijken samen met collega muzikant Sido de Wreede. Menig korpsleden zagen wij onderweg met ijsjes lopen. Dit trok ons wel aan en dus hebben wij ook maar een ijsboetiekje opgezocht.

 

Na een uur te hebben rond gewandeld konden we eindelijk beginnen. Zo marcheerden we naar het plein voor het stadhuis waarop wij de show zouden lopen. Het plein stond lekker vol in “it sintsje”. En zo mochten we laten zien wat wij waard waren. Lekker spelen voor enthousiast publiek terwijl je je benen uit het lijf loopt en bakken met vocht en zout verliest. Ik vond het weer een heerlijk optreden. Het optreden werd zeer gewaardeerd door het publiek. Na de tijd werd binnen een drankje aangeboden door een gemeentelid van Beauvais. Als ik om mij heen keek naar de uitgetelde gezichten, werd dit zeer gewaardeerd.

Na dit optreden werden we naar de locatie gebracht waar wij van een lekkere maaltijd werden voorzien. Ik vond het heerlijk.

 

’s Avonds weer een flinke optocht door de straten van het stadje heen. Een optocht ter ere van het feest van “Jeanne Hachette” of zoals wij zouden zeggen “Jannie met de bijl”. 3 rijen dik publiek aan weerskanten van de gehele optocht. Dit enthousiaste publiek houdt al gauw je aandacht van andere zaken af zoals de flinke hitte en de flinke hopen paardenderrie op de grond. Vooral dat laatste heb ik een aantal keren over het hoofd gezien. Ach ja, zo had ik in ieder geval geen koude voeten.

 

Rond een uurtje of 11 waren wij weer terug bij het hotel. Hier werd lekker gedoucht door de leden en vervolgens lekker feest gevierd met de collega korpsen, Euroband Rotterdam en La Vaillante, st Quentin. Maar daarover…  What happens in Beauvais, stays in Beauvais.

 

 Die ochtend om half 10 vertrokken we, nadat we onze overige spullen weer in onze eigen bus hadden gedropt, weer in de pendelbus naar het centrum om daar een optreden te verzorgen van ongeveer 500 meter. Een klein, maar toch weer lekker warm, optreden. Hierna mochten we ook nog even een kijkje nemen in, wat ik gehoord heb, de grootste kathedraal van de wereld. Hierna konden we weer in de pendelbus stappen richting het revalidatiecentrum.

 

Bij het revalidatiecentrum hebben wij, weer in de heerlijk warme zon, een drietal nummers gespeeld voor de mensen in rolstoelen en verrijdbare bedden. Ik vond persoonlijk het publiek in de stad enthousiaster maar toch werd ook dit optreden zeker weer gewaardeerd. NA dit optreden werden we uitgenodigd om binnen te komen om samen met de patiënten te lunchen in de kantine van het revalidatiecentrum. Ook hier was het eten weer goed voor elkaar. Doordat er veel zieke mensen zijn in het revalidatiecentrum bevat het eten ongeveer 0,01% zout. Hier was gelukkig wel rekening mee gehouden. Op elke tafel stond een glas met een voorraad zout en saus. Weer dik voor elkaar dus.

 

Na nog een klein uurtje pauze gehad te hebben bij het revalidatiecentrum stapten wij weer in de bus richting centrum om daar ons laatste optreden te verzorgen. In de stad hadden we weer een uurtje vrij. In dit uurtje zijn weer een aantal ijsboetiekjes opgezocht voor de nodige verkoeling. De starttijd van de optocht liep een beetje uit. Er was namelijk een gaslek ontstaan precies op de route van de optocht. Gelukkig hadden wij de ûtlopers onder ons en werd deze benauwde situatie alweer gauw omgezet tot een knalfuif voor ons en alle omstanders.

 

De organisatie had voor een alternatief optreden geregeld i.p.v. de optocht zodat wij op tijd zouden kunnen vertrekken richting Sneek. Wij hebben een klein stukje door het centrum gelopen en weer de show gelopen voor het stadhuis. Er zat wat minder publiek dan voorheen maar dat hinderde niets want al gauw zat het publiek alweer met de handen op elkaar. Na deze uitdrogende show marcheerden wij weer terug naar de bus. Hier hebben wij nog “All night long” gespeeld voor onze Franse begeleiders.

 

Een half uurtje later zaten wij allen weer lekker in de bus om te vertrekken naar Sneek. Onderweg hadden we nog een mooi moment van pure nostalgie. (Nieuwsgierig? Vraag het Sido of Ruben.) Ik kijk terug op een leuk, enorm heet, gezellig en muzikaal weekend.

 

Ik zeg:

‘Le meilleur, c’est la chaleur…!’

 

of zoals Frankieboy zou zeggen :

‘Hoe heter, hoe beter!’

 

ps. Graag wil ik de materiaalploeg nog even bedanken voor het voortdurend regelen, dragen en meenemen van water.

 

Arno Attema