Het was 9 januari 2009, dat ik op de tribune zat bij de hengstenkeuring van het KFPS in het WTC te Leeuwarden.
Deze avond werd ingevuld door shows en kampioensrubrieken en net zoals altijd was het natuurlijk weer prachtig, maar ook weer zo standaard.
Ik vertelde mijn partner dat het publiek toe was aan iets nieuws. Mijn partner was het roerend met me eens en ik opperde zo even het idee, dat een aantal jaren geleden al ontstond om Advendo te gaan combineren met de Friesche parels.
Zo gezegd zo gedaan en daarmee stapte ik af op het bestuur van het KFPS en mijn idee gelanceerd. Het bestuur was echt onder de indruk, maar kon eigenlijk niet geloven dat deze combinatie mogelijk was. Ik kreeg de opdracht om ze het tegendeel te bewijzen.
Linea recta heb ik Susan en Advendo benaderd om de plannen uit te werken.
Ik was er van overtuigd dat een idee als deze dan ook alleen maar mogelijk kon zijn met een amazone als Susan en een korps van wereldformaat als Advendo. Susan heeft in een sneltreinvaart nog 3 andere ruiters kunnen vinden in de naam van Bennie van Es, Hergen van Hall en Ingeborg Klooster, om deze presentatie te laten slagen.
Voor de presentatie hebben we maar 2 x kunnen oefen in Harich eigenlijk ging het toen van een leien dakje.
27 februari ’s avonds om pas 22.30 konden we voor publiek, bestuur KFPS en Omroep Friesland ons resultaat van de combinatie korps en paard dan ook echt laten zien.
Het bestuur van het KFPS gaf ons na het zien van het geleverde bewijs de goedkeuring om de show te gaan opdragen in het WTC op 23 & 24 oktober 2009. Omroep Friesland heeft er in het programma K-Rûte veel tijd aan besteed en een uniek product was ontstaan.

Toen dit allemaal rond was, werd het noodzaak om spijkers met koppen te slaan. Susan moest het ruiterteam samenstellen en ook dat was niet eenvoudig. Zeg nou zelf als je met een verhaal aan komt waarvan je al weet dat het paard op de loop gaat, vraag je je af of we wel deugen. Susan heeft iedereen kunnen overtuigen van het idee en na het zien van de beelden op K-Rûte hadden ze er ook nog vertrouwen in.
Ook de spelers van Advendo stonden nou niet bepaald vooraan om hieraan mee te doen.
Niet alleen doordat ze in een zware zandbak snel moesten lopen, maar ook enkele muzikanten vonden de grote zwarte jongens ook nog eens eng. Daar komt bij dat Advendo nu ook niet echt veel tijd had om “even” iets met de paarden te doen vanwege het drukke jaar van het WMC te Kerkrade. Ik was zelf bezig om een balletgroep samen te stellen die in 1e instantie uit 5 meiden zou bestaan. Ik benaderde Ellen Hamersma met de vraag of ze mee wou doen en dan ook de choreografie te bedenken voor het ballet in de show. Ik vertelde dat ik eigenlijk zelf ook graag weer eens in de spotlights wou staan. Ellen zag me aan en had zoiets van….ok uuuh ik zal er over na denken. Ik was het daar mee eens. Op de terugweg in de auto dacht ik…ja hoor Catharina, heb je jezelf wel eens bekeken? Ik woog ongeveer 95 kilo en vertel aan iemand die zelf altijd de sterren van de hemel danst in een uniek prachtig figuurtje van …en oja, ik doe zelf ook mee. Het leek wel een goed vertelde mop. Maar ja, het was eerst maar afwachten wat het antwoord van Ellen was.
Nadat alles was geregels en iedereen zijn/haar medewerking wou verlenen, was de show met de naam “Black Pearls Of Rhythm” ontstaan.

We konden vanaf eind augustus gezamenlijke trainingen volgen in Warga en de 1e x ging niet zonder slag of stoot. Iedereen was net terug van vakantie en de voor de paarden was het ook al weer een paar maanden geleden. Het ruiterteam bestond uit 10 personen die allen op hoog niveau dressuur reden. Sommige ruiters hadden echt het idee dat Advendo zo’n klassiek tingel tangel korps zou zijn, maar na het zien van de beelden op de DVD die was gemaakt op het WMC, waren ze om. “dit is geen korps! Zei Hergen, dit is een orkest wat loopt” grandioos vond hij het. ook werd er een opmerking gemaakt tegen een amazone in de paardenwereld van….ach, jullie scheuren toch alleen maar wat bij die trompetters om? Ik heb toen aangegeven er niet op te reageren en ze in die waan te laten, ze zien het wel bij de premíere.
Daar Marc en ik de choreografie hadden uitgewerkt, kreeg de show al enige vorm. Alleen de tijd die we nodig hadden, paste niet met de tijd die we nog over hadden en we hebben dan ook een slagwerknummer moeten schrappen.

De kleding voor deze show heb ikzelf bedacht en hebben we laten maken bij 2 dames in Assen. Het moest glitter & glamour uitstralen, wat voor ons thema “Amerika” echt in het straatje paste. Doordat alles in Amerika ook mogelijk is, (want zeg nou zelf, het is toch één groot pretpark) had ik een idee om een introductiefilm te laten maken waarbij ik Steven de Jong voor nodig had. Hier hebben we op een vrijdagmiddag bij zijn boerderij gefilmd tot ongeveer take 880. Het paard wat ik via een kennis mocht gebruiken liep bij take one, zowaar over mijn tenen van opwinding en bij take 880 had hij zoiets van loop lekker zelf. Het was wel een super ervaring, maar ik ben eigenlijk meer iemand voor de rode loper bij shownieuws of zo hahaha.

Het ballet trainde in de dansschool van Martha Ploegstra en ik verloor al enige kilo’s. Ellen heeft een prachtige choreografie gedaan, die mooi bij de show aansloot. Let wel dat in mijn tijd bij Advendo we de vlaggen alleen maar naar links of rechts staken en ronddraaiden. De techniek van color guard was mij onbekend, maar de vuurbaton was mij wel bekend, ik had het alleen nog nooit gedaan. Ik dacht werkelijk waar van de 1e x dat ik het deed, dat ik er als stermerrie vandaan zou komen. (stermerrie = paard werd (vroeger)gebrandmerkt).
Nachten heb ik wakker gelegen dat ik de techniek niet kon en mijn buren zeiden, je was zeker buiten aan het oefenen? Er vloog namelijk steeds een vlag boven de haag uit. Ook kunnen zij de muziek inmiddels dromen.

Na wekenlang te hebben geoefend, zat de show er bij iedereen min of meer in en voor het bestuur van het KFPS hebben we daarom een try out gehouden in Koudum. Hier werd het kostuum ook gepresenteerd. Nu moesten we voor het echie. We hadden extra verlichting laten aanrukken om het filmen en de fotografie beter te laten slagen. Vanaf 19.30 tot aan de pauze hebben we nog kunnen oefenen en dat was werkelijk een regelrechte ramp. De ruiters wisten niet meer waar ze naar toe moesten rijden en ook Advendo was min of meer de kluts kwijt. Maar dan….het pakje en uniform komt aan en de sfeer slaat 180 graden om en men zet daar een zeer goede try out neer. Chapeau voor de 2 heren van het ruiterteam die het dansje nog perfect wisten uit te voeren. De Sneeker Krant en ook korpsmuziek.nl waren aanwezig, deze hebben met enkelen van ons en van het bestuur KFPS een interview afgenomen.
Cees Walinga vroeg me nog waarom ikzelf niet meer paard reed. Ik vertelde hem dat ik er meer naast lag dan er op zat en dat na 3 ziekenhuisopnames en 3 paarden dood door pech in 6 jaar tijd, dat ik wel genezen was, ik stond er nu liever naast.
Ik had altijd een goede doelstelling toen ik nog paardreed, want op Z-niveau mag je een dressuurhoed dragen en hoef je geen cap meer. Ik zei altijd “dat hoedje komt een keer op” wel zei ik er dan achteraan “het zal wel alleen met een open dag zijn” maar zie hier in onze show….ik draag een hoed!!!!!
Het bestuur van het KFPS was zeer tevreden over de show en prees ons ten zeerste omdat we al zover waren gekomen en dat we de moeilijkste show hadden met de meeste mensen en toch al goed voorbereid.

Tot aan de laatste vergadering van 6 okt j.l.met het KFPS hadden we nog veel enthousiasme, op deze vergadering werd ons medegedeeld dat de dans van de ruiters en de film met Steven de Jong moest verdwijnen. Waar we eerst een smile hadden van oor tot oor, hadden we nu dat de mondhoeken zowat tot aan het sleutelbeen lag. Wat gebeurd er nu? Dachten we, dit is het script wat goedgekeurd was. Nu 2 weken voor de grote show moesten we veranderingen aanbrengen en we konden nog maar 1 x oefenen. Susan, Remco en ik hebben gepraat als brugman, maar het bestuur was unaniem. Enfin…. We wisten dat de regisseur het laatste woord had en we pasten ons dan maar weer aan. Het voelde wel als een domper voor ons alle drie.

En dan…..is het moment daar, dat je op dinsdag 20 oktober j.l. met 3 personen je lichtplan kunt uitzetten. Susan, Uppie, Frans en ik moesten met z,n drieën in de piste en de plaatsen innemen waar men kwam te staan. Nu moet je weten dat al de andere voorbereidingen ook gewoon doorgingen en de giertank met water voor de bodem, je bijna letterlijk over de tenen reed. In plaats van een lichtplan opstellen, had ik het idee dat ik in de musical “Singing in the Rain”stond. Ze sproeiden gewoon 600.000 liter water de piste in en als je er toevallig stond, dan…………idd, werd je nat. Maar Frans en Uppie hebben mooi als 2 balletdames gefungeerd en na een uur zat eindelijk het 1e nummer van de show in het licht. De rest werd besproken tussen Frans en de heren uit België die voor de lichttechniek waren aangenomen.
Donderdag moesten we wel om 13.30 aanwezig zijn, waardoor we een doorloop zouden doen zodat alle shows opeen konden volgen. Niets is minder waar. Eindelijk om 17.20 konden we de show doen. het inspelen ging hier in de piste nog aan vooraf, waarbij door de bewegende lichten op de grond de paarden letterlijk op de grond lagen van angst. Wat nou bang voor een korps? Gooi er licht in en ze gaan plat!!!! Dit werkte dus niet echt met die lichttechniek uit België. Na 1 x onze show te hebben gedaan, wilden we nog wel een keer, maar helaas de regisseur had andere plannen. En bedankt…….
’s Avonds hadden we de generale en die liep eigenlijk vlekkeloos. Ik moest al die tijd wel in mijn eentje de benen liften, want mijn balletdames lagen nog in de Spaanse zon.
Want ik wist toch zeker dat ze de ander dag op tijd zouden landen??????????????

Je wordt wakker en dan weet je het…. dit is de grote dag. Ben je zenuwachtig? Vroeg iedereen. Nee hoor, ik hoef alleen maar 6 x naar het toilet, verder gaat het goed.
We kleden ons om en zie daar…. De dames Ellen, Marianne en Jessica zijn dan toch nog uit het vliegtuig gekomen en op tijd hebben zij zich bij mij aan kunnen sluiten.
Alles en iedereen zien er prachtig uit en na de pauze is het zover. De karretjes met verlichting die een land uitbeelden waarvan ze het zelf niet eens wisten, vlogen door de piste en tijdens hun rit naar de uitgang moesten wij op een sexy manier binnen komen lopen.
Ja… maar als de gordijnen niet voor je worden opengedaan en het orkest al begint te spelen terwijl wij niet eens in de piste zijn, weet je al…dit gaat mis.

Dit hadden we nou 2 dagen doorgenomen tot laat in de avond, maar aan een touw trekken voor een gordijn is natuurlijk wel heel moeilijk om te onthouden.
Maar goed, het publiek kreeg niets mee van dit alles, want…ja hoor het Belgisch licht was ook niet daar waar het moest zijn. Vonden we dat maar weer een geluk bij een ongeluk.
Maar toen….Advendo zet in met “Let me” en dendert naar binnen met de paarden achter hun.
Het publiek reageert uitzinnig. De show loopt op rolletjes en de ruiters en muzikanten waanden zich in het ware artiestenleven. Het publiek houdt niet op met applaudisseren en we hebben het gevoel dat we worden gedragen. Zelfs de paarden lieten van zich horen en de harmonie tussen korps en paard is nu meer dan ooit. Wow!!!!!!!!!wat een fijn gevoel was dat.
Na het laatste nummer stond werkelijk iedereen op de banken en een langdurige staande ovatie bleef niet uit.
Zelfs in de finale waar alle deelnemers nog eens acte de présance gaven, bleek Advendo een ware favoriet.

Dan…de dag dat we voor de laatste keer deze piste ingaan, voelde anders, want immers zo’n succes als vrijdagavond smaakt naar meer.
Maar nu zat ook onze Koninklijke Hoogheid Hare Majesteit de Koningin (hé wat een mond vol) ook op de VIP tribune.
Ware het niet dat ons werd medegedeeld dat ze in de pauze de show zou verlaten. Ja, maar dat konden we niet laten gebeuren.
Susan en ik waren uitgenodigd om de koningin te ontmoeten en haar de handen te schudden.
Dit vonden we een hele eer, maar als zij weg zou gaan in de pauze, wilden we toch liever niet handjes schudden en geen pauze. Dan kon de organisatie de show laten doorlopen en zou ze onze show wel zien. Helaas stemde de RVD hier niet mee in.
In de pauze gingen Susan en ik dan ook compleet in tenue naar haar toe en werden we één voor één aan haar voorgesteld. Ik heb haar nog wel 2 brochures van de show gegeven en ze was alleraardigst door te zeggen dat ze Advendo wel kende en ze deze show niet wilde missen. Ze vertelde dat ze zeer zeker bleef.

De pauze was voorbij en nadat iedereen weer het nodige vocht tot zich genomen had of had verloren, ging de show verder. Weer kwamen na de verlichte wagentjes en ditmaal deed de gordijnenman zijn gordijn op tijd open.
We stonden op tijd in de piste en Theo Brouwer zette met zijn orkest de muziek in.
De dames van het orkest begeleiden ons live en deden dat zeer goed.
Nu ging alles werkelijk foutloos en wederom hadden we het publiek helemaal dol.
Zelfs de koningin stond als eerst halverwege de show op en begon te applaudisseren, waarna we zelfs al een staande ovatie kregen voor Desperado. Nu kon het niet meer stuk. De ruiters, Muzikanten en wij van het ballet straalden als nooit tevoren en een ware droom was uitgekomen.
Iedereen ging uit z’n dak en het publiek was uitzinnig. Dit kon niet meer stuk. Wij staan daar als één grote artiest met ons allen en hebben de wereld op zijn kop gezet.
De pers weet niet meer van ophouden met fotograferen en de camera’s weten zo snel niet meer waar en van welke kant ze moeten filmen. Overal in de piste gebeurde wel wat.  Van alle kanten werd men geëntertaind.
Ook de finale was wederom ongekend een succes en het publiek was op onze hand.

Ik weet niet hoeveel tranen er wel niet vloeiden van iedereen, maar als je naderhand hoort dat zelfs bijna iedereen op de tribune stond te janken, dan heb je het wel goedgedaan.
Ik heb/had dit ook nog nooit meegemaakt en kan alleen maar super trots zijn op alles en iedereen die hier aan mee heeft gewerkt. Bedankt!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
In de pers schrijft men bijna alleen maar over deze show en de aanvragen stromen binnen van zowel het binnen en buitenland.
Ik kan alles nu wel opschrijven, maar ik spreek jullie toe tijdens de reünie op 6 november a.s. in het Advendo gebouw, waar ik zeer zeker nog met goed nieuws kom.

Bedankt en let wel…A STAR IS BORN!

Catharina Iedema